Οι Άγριες Μέρες μας είναι το πολυαναμενόμενο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βασίλη Κεκάτου, ενός από τους πιο υποσχόμενους Έλληνες δημιουργούς της νέας γενιάς, που πριν μερικά χρόνια είχε σαρώσει στις Κάννες με τη μικρού μήκους του «Η Απόσταση Ανάμεσα στον Ουρανό κι Εμάς». Τώρα επιστρέφει με ένα πλήρες, τολμηρό και ενστικτώδες έργο, μια ταινία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα απροσδόκητα τρυφερή, που δεν μοιάζει με τίποτε άλλο που έχουμε δει στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο.
Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται η Χλόη, μια νεαρή κοπέλα που το σκάει από το σπίτι της και ξεκινά ένα ταξίδι προς τον Έβρο για να βρει την αποξενωμένη αδελφή της. Στο δρόμο θα διασταυρωθεί με μια ομάδα νεαρών ακτιβιστών, περιθωριακών και απροσάρμοστων, που ταξιδεύουν με ένα παλιό τροχόσπιτο, βοηθώντας ευάλωτα άτομα με ανορθόδοξους, σχεδόν ποιητικούς τρόπους. Η Χλόη βρίσκει καταφύγιο σε αυτό το κινούμενο μικρόκοσμο και γίνεται μέλος μιας παρέας που ξαναγράφει την έννοια της οικογένειας, της αγάπης και της αντίστασης.
Η ταινία είναι ένα road movie χωρίς καθορισμένο τέλος, με αίσθηση ελευθερίας που ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και το ονειρικό. Η κάμερα του Κεκάτου —μαζί με τη μαγευτική φωτογραφία του Γιώργου Βαλσαμή— αποτυπώνει τη νεανική ενέργεια, τη σύγχυση, την ορμή αλλά και τη σιωπή μιας γενιάς που δεν ανήκει πουθενά, και γι’ αυτό ακριβώς μπορεί να ανακαλύψει νέες ταυτότητες. Η ταινία αποδομεί την κοινωνική νόρμα μέσα από μια βαθιά προσωπική αφήγηση. Εδώ, η επανάσταση δεν έρχεται με φωνές και συνθήματα, αλλά με βλέμματα, αγγίγματα, πράξεις φροντίδας και έναν λυρισμό που ενώνει την αγωνία με την επιθυμία. Ο ίδιος ο δημιουργός έχει δηλώσει πως η τρυφερότητα είναι η πιο ριζοσπαστική πράξη στις μέρες μας – και η ταινία του το αποδεικνύει χωρίς να το διακηρύσσει.
Ερμηνευτικά, η Δάφνη Πατακιά ξεχωρίζει με μια σπαρακτική αλλά εσωτερική ερμηνεία, ενώ το υπόλοιπο νεανικό καστ λειτουργεί περισσότερο ως συλλογική παρουσία παρά ως άθροισμα ρόλων. Εμφανίζονται επίσης με μικρούς αλλά καθοριστικούς ρόλους οι Σοφία Κόκκαλη, Τόνια Σωτηροπούλου και ο ράπερ ΛΕΞ, δημιουργώντας ένα σύμπαν που φλερτάρει με την pop κουλτούρα χωρίς ποτέ να την αντιγράφει. Η μουσική, τα τραγούδια, το μοντάζ και η συνολική ρυθμική αφήγηση χτίζουν μια ταινία ελεύθερη από αφηγηματικά στερεότυπα, γεμάτη αισθησιασμό, πολιτικό υπόγειο ρεύμα και έναν σχεδόν φεστιβαλικό αισθητισμό.
Η ταινία έχει ήδη προβληθεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου και έχει συγκεντρώσει διθυραμβικές κριτικές, κυρίως για τη φρεσκάδα, την αυθάδεια και την τολμηρή της προσέγγιση. Στην Ελλάδα, αποτελεί ίσως την πιο ειλικρινή αποτύπωση της χαμένης νεότητας και του άγριου ονείρου για έναν καλύτερο κόσμο που έχουμε δει εδώ και καιρό.
Για το κοινό της Θεσσαλονίκης, «Οι Άγριες Μέρες μας» προβάλλεται αυτό το διάστημα σε δύο από τους πιο χαρακτηριστικούς θερινούς κινηματογράφους της πόλης. Στον Σινέ Παράδεισο στη Νεάπολη (περιοχή Στρεμπενιώτη, τηλ. 2310 631700), που εδώ και χρόνια τιμά το ανεξάρτητο και εναλλακτικό σινεμά. Και στον Σινέ Άλσος στη Δεντροφυτεία Συκεών (τηλ. 2310 200190), έναν χώρο με φυσική αύρα, ιδανικό για να χαθεί κανείς στην οθόνη κάτω από τα αστέρια.
Αν έχετε ανάγκη από μια ταινία που να μη σας εξηγεί τι να νιώσετε αλλά να σας προκαλεί να νιώσετε, αν αγαπάτε το σινεμά που τολμά, που δοκιμάζει, που δεν χαρίζεται ούτε στον θεατή ούτε στον εαυτό του, τότε αυτές οι άγριες μέρες σάς περιμένουν. Στη Θεσσαλονίκη, με ήχο από τζιτζίκια, ελαφρύ αεράκι και την οθόνη να φωτίζει τις νύχτες μας, ίσως να είναι ο ιδανικός τρόπος να τη ζήσετε.
